Moederarmen

Op twitter las ik van de week dat er een wetenschappelijk onderzoek is gedaan naar de invloed van de fysieke aspecten van het moederschap op vrouwen. Veel moeders klagen natuurlijk over moeheid, maar dat was niet in alle gevallen aan slaapgebrek te wijten. Er was iemand op het idee gekomen dat dit misschien zou kunnen komen door de plotselinge toename van fysieke arbeid die moeders na de bevalling moeten doen.

De conclusie van het onderzoek was dat de gemiddelde thuisblijfmoeder van een baby van 9 maanden bijna een ton aan babygewicht per dag optilt en verplaatst in 90 handelingen, waaronder: voeden, wassen, te slapen leggen, entertainen, in en uit de kinderwagen en maxicosi halen...

Geen wonder dat vrouwen die voor hun zwangerschap een kantoorbaan hadden het ineens zwaar hebben!

Het lijkt me dat het wel verschil maakt welk geboortegewicht je kind heeft hoe hard het aankomt. Als het een fijn poppetje van zes pond is wen je er natuurlijk geleidelijker aan dan wanneer je meteen Hollands glorie in je armen krijgt. 

'Til mij, ik ben maar 6 kilo, en barst helemaal niet bijna uit mijn pakje!'

Zelf kan ik niet zeggen dat ik last heb van die halve ton die ik op een dag verplaats, maar ik ben ook wel wat gewend. Als je tot zes maanden de hoeven van een paard van 700 kilo staat uit te krabben scheelt dat.

Ik vraag me nu wel af of de beruchte zwabberarmen bij oudere vrouwen een overblijfsel zijn van dit fenomeen. Een baby neemt natuurlijk nog meer toe in gewicht voordat je eindelijk klaar bent met het tillen en ze op eigen benen staan. Zou het dan helpen om tegen die tijd, net als een topsporter, die spiermassa bewust af te bouwen in plaats van plotseling te stoppen?

Wanneer mijn laatste kind op eigen benen gaat staan zal ik dat eens onderzoeken.

Graaien verboten!

Vandaag zullen we het even hebben over nog zo'n fantastisch fenomeen dat zich voordoet als je je voortplant: Andere mensen gaan zich je lichaam toe-eigenen. Alsof je ineens publiek bezit bent! Iedereen wil je aanraken op manieren waarvoor je makkelijk aangifte van aanranding zou kunnen doen als je dat zou willen.
Op Baby and Bump (Engels forum, red.) werd ik al vroeg in mijn zwangerschap gewaarschuwd dat mensen aan je buik willen zitten, en dat het zich niet beperkt tot familieleden en intimi. Sterker nog, er zijn mensen die zich niet laten tegenhouden door het feit dat ze wildvreemden zijn. Er klaagden vele vrouwen in evenveel topics over dit onderwerp, en ik vreesde met grote vrezen.

Toen mijn buik nog nauwelijks zichtbaar was zat ik al te griezelen bij het idee dat vreemden me op deze manier zouden aanraken. Ik ben niet zo'n held met ongewenste intimiteiten. Van mijn man, vróuwelijke familieleden en vriendinnen kan ik het buikvoelen uitstekend verdragen, maar verder moet het per geval bepaald worden. Als baby schijn ik al niet dol op knuffelen geweest te zijn, laat staan dat een wildvreemde ineens je buik aanraakt! Stel je maar eens voor hoe het zou zijn als iemand je in de supermarkt zomaar naar je buik zou graaien.


Gelukkig voor mij viel het grootste gedeelte van mijn dikke buikheid in de winter, en sloeg ik mijn mantel als een pantser om me heen elke keer dat ik boodschappen ging doen. Daarom ben ik godzijdank niet geconfronteerd met dit gruwelijke fenomeen. Wanneer dit wel het geval geweest zou zijn had ik nog een laatste defensiemechanisme - razendsnelle jiujitsu reflexen die grijpgrage handen onbewust blokkeren dan wel hardhandig weg meppen. Helaas is mijn moeder daar wel eens in een onbewaakt moment aan ten prooi gevallen... Vragen was in dat geval trouwens wel beleefd geweest.

Aan de familie ontkwam ik dus niet, helaas. Het allerstomste is dat familie al in het eerste trimester 'de baby wil voelen'. Dan leggen ze hun hand ter hoogte van je maag om te 'voelen' wat jij van binnen nog niet eens gevoeld hebt. (Bij een eerste kind zijn de bewegingen ongeveer pas vanaf week 17 merkbaar.) Eh, ja... wat je nu voelt zijn mijn ingewanden. De baby zit nog achter het schaambeen, en als je daar aan probeert te zitten kan je er op rekenen dat je die handen kwijt bent. En dat is op zijn zachtst gezegd.

Grrrr!