Vandaag zullen we het even hebben over nog zo'n fantastisch fenomeen dat zich voordoet als je je voortplant: Andere mensen gaan zich je lichaam toe-eigenen. Alsof je ineens publiek bezit bent! Iedereen wil je aanraken op manieren waarvoor je makkelijk aangifte van aanranding zou kunnen doen als je dat zou willen.
Op Baby and Bump (Engels forum, red.) werd ik al vroeg in mijn zwangerschap gewaarschuwd dat mensen aan je buik willen zitten, en dat het zich niet beperkt tot familieleden en intimi. Sterker nog, er zijn mensen die zich niet laten tegenhouden door het feit dat ze wildvreemden zijn. Er klaagden vele vrouwen in evenveel topics over dit onderwerp, en ik vreesde met grote vrezen.
Toen mijn buik nog nauwelijks zichtbaar was zat ik al te griezelen bij het idee dat vreemden me op deze manier zouden aanraken. Ik ben niet zo'n held met ongewenste intimiteiten. Van mijn man, vróuwelijke familieleden en vriendinnen kan ik het buikvoelen uitstekend verdragen, maar verder moet het per geval bepaald worden. Als baby schijn ik al niet dol op knuffelen geweest te zijn, laat staan dat een wildvreemde ineens je buik aanraakt! Stel je maar eens voor hoe het zou zijn als iemand je in de supermarkt zomaar naar je buik zou graaien.
Gelukkig voor mij viel het grootste gedeelte van mijn dikke buikheid in de winter, en sloeg ik mijn mantel als een pantser om me heen elke keer dat ik boodschappen ging doen. Daarom ben ik godzijdank niet geconfronteerd met dit gruwelijke fenomeen. Wanneer dit wel het geval geweest zou zijn had ik nog een laatste defensiemechanisme - razendsnelle jiujitsu reflexen die grijpgrage handen onbewust blokkeren dan wel hardhandig weg meppen. Helaas is mijn moeder daar wel eens in een onbewaakt moment aan ten prooi gevallen... Vragen was in dat geval trouwens wel beleefd geweest.
Aan de familie ontkwam ik dus niet, helaas. Het allerstomste is dat familie al in het eerste trimester 'de baby wil voelen'. Dan leggen ze hun hand ter hoogte van je maag om te 'voelen' wat jij van binnen nog niet eens gevoeld hebt. (Bij een eerste kind zijn de bewegingen ongeveer pas vanaf week 17 merkbaar.) Eh, ja... wat je nu voelt zijn mijn ingewanden. De baby zit nog achter het schaambeen, en als je daar aan probeert te zitten kan je er op rekenen dat je die handen kwijt bent. En dat is op zijn zachtst gezegd.
Grrrr!
Posts tonen met het label zwangerschap. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zwangerschap. Alle posts tonen
dinsdag 30 augustus 2011
vrijdag 26 augustus 2011
Even serieus 3: Requiem voor een carrièreplan?
Zwangere vrouwen kunnen zich vreselijk ergeren aan vragen à la: 'Wanneer ben je uitgerekend?' 'Weet je al wat het wordt?' 'Weet je zeker dat er geen tweeling in zit, je bent zo enorm?' 'Waarom dit, waarom dat?' Toegegeven, dat wordt na een tijdje ook vervelend.
De opmerking die mij echter het meest de keel uit ging hangen was: 'Wat zonde van je studie en je carrière.'
Zoals Annet Heijerman het prachtig verwoordt in haar boek Moeder worden voor je 25ste: Je hoeft je diploma niet in te leveren bij de geboorteaangifte, hoor!
Al mijn eventuele kinderen zitten al op de basisschool wanneer ik 30 ben. Ik kan dan in alle rust aan mijn carrière werken, en hoef mijn werk niet meer te onderbreken voor zwangerschapsverlof, slopende ivf-pogingen of burn-outs omdat kleine kinderen op het hoogtepunt van je carrière/pubers tijdens de overgang al je energie opeisen. Dat is toch ook wat waard?
Het is zo normaal geworden dat je als (hoogopgeleide) vrouw het kinderen krijgen maar zo lang mogelijk uitstelt, en dat vind ik een zorgwekkende trend. Voor mijn scriptie ben ik bij de ethische commissie van het meest toonaangevende ziekenhuis op fertiliteitsgebied in Nederland geweest, en wat ik daar gehoord en gezien heb is beangstigend en verdrietig. Vrouwen leggen tienduizenden euro's neer om op hun 38ste nog eicellen te laten invriezen, in de hoop op de 5% kans dat die zich bij terugplaatsing voor hun 45ste tot een levensvatbare foetus zullen ontwikkelen.
Het is wreed dat vrouwen van jongs af aan wordt voorgehouden dat ze in hun leven alles kunnen krijgen wat ze willen, en tegelijkertijd ook. Dat is namelijk maar voor heel weinig mensen waar. De vrouwelijke fertiliteit is nu eenmaal beperkt houdbaar, en hoewel het niet eerlijk is moet je er toch rekening mee houden.
Je zult concessies moeten doen als je uiteindelijk alles uit je leven wil halen. Tussen je twintigste en veertigste moet er gefeest en gereisd worden, je moet je studie met goed gevolg afronden, een goede baan vinden en daarin hard aan de slag. Er moet een huis gekocht worden, en alle materiële zaken die daarbij komen kijken. Tussendoor moet je nog een geschikte partner vinden, en dan ook nog kinderen op de wereld zetten?
Noem me onverantwoord, noem me wat je wilt, maar ik ben dolgelukkig met mijn situatie. Een geluk bij een ongelukje. Zo hadden wij het ook niet gepland, maar het stond eigenlijk wel op de agenda wanneer onze studies klaar waren. Nu zorg ik voor onze prachtige dochter terwijl ik rustig mijn studie afmaak en nog wat bij klus. Die carrière van mij moet gewoon nog even wachten, net als dat huis en die reizen. We blijven gewoon nog even hangen in ons bescheiden onderkomen terwijl we onze schulden aan onze ouders afbetalen, zodat we de tropenjaren achter ons hebben wanneer we de dertig gepasseerd zijn.
Doe vooral wat belangrijk voor je is. Sommige mensen willen helemaal geen kinderen, of vinden dat de carrière echt prioriteit heeft. Dat kan ook, je hebt de keus. Maar denk er in ieder geval over na! Realiseer je dat je wel moet kiezen wat je wanneer wil. Laat je niet overvallen door het gemis als het te laat is.
Persoonlijk word ik op mijn sterfbed liever omringd door een liefhebbende familie dan door diploma's en herinneringen aan mijn fabuleuze werkzame leven. Dixi. :P
De opmerking die mij echter het meest de keel uit ging hangen was: 'Wat zonde van je studie en je carrière.'
Zoals Annet Heijerman het prachtig verwoordt in haar boek Moeder worden voor je 25ste: Je hoeft je diploma niet in te leveren bij de geboorteaangifte, hoor!
Al mijn eventuele kinderen zitten al op de basisschool wanneer ik 30 ben. Ik kan dan in alle rust aan mijn carrière werken, en hoef mijn werk niet meer te onderbreken voor zwangerschapsverlof, slopende ivf-pogingen of burn-outs omdat kleine kinderen op het hoogtepunt van je carrière/pubers tijdens de overgang al je energie opeisen. Dat is toch ook wat waard?
Het is zo normaal geworden dat je als (hoogopgeleide) vrouw het kinderen krijgen maar zo lang mogelijk uitstelt, en dat vind ik een zorgwekkende trend. Voor mijn scriptie ben ik bij de ethische commissie van het meest toonaangevende ziekenhuis op fertiliteitsgebied in Nederland geweest, en wat ik daar gehoord en gezien heb is beangstigend en verdrietig. Vrouwen leggen tienduizenden euro's neer om op hun 38ste nog eicellen te laten invriezen, in de hoop op de 5% kans dat die zich bij terugplaatsing voor hun 45ste tot een levensvatbare foetus zullen ontwikkelen.
Het is wreed dat vrouwen van jongs af aan wordt voorgehouden dat ze in hun leven alles kunnen krijgen wat ze willen, en tegelijkertijd ook. Dat is namelijk maar voor heel weinig mensen waar. De vrouwelijke fertiliteit is nu eenmaal beperkt houdbaar, en hoewel het niet eerlijk is moet je er toch rekening mee houden.
Je zult concessies moeten doen als je uiteindelijk alles uit je leven wil halen. Tussen je twintigste en veertigste moet er gefeest en gereisd worden, je moet je studie met goed gevolg afronden, een goede baan vinden en daarin hard aan de slag. Er moet een huis gekocht worden, en alle materiële zaken die daarbij komen kijken. Tussendoor moet je nog een geschikte partner vinden, en dan ook nog kinderen op de wereld zetten?
Noem me onverantwoord, noem me wat je wilt, maar ik ben dolgelukkig met mijn situatie. Een geluk bij een ongelukje. Zo hadden wij het ook niet gepland, maar het stond eigenlijk wel op de agenda wanneer onze studies klaar waren. Nu zorg ik voor onze prachtige dochter terwijl ik rustig mijn studie afmaak en nog wat bij klus. Die carrière van mij moet gewoon nog even wachten, net als dat huis en die reizen. We blijven gewoon nog even hangen in ons bescheiden onderkomen terwijl we onze schulden aan onze ouders afbetalen, zodat we de tropenjaren achter ons hebben wanneer we de dertig gepasseerd zijn.
Doe vooral wat belangrijk voor je is. Sommige mensen willen helemaal geen kinderen, of vinden dat de carrière echt prioriteit heeft. Dat kan ook, je hebt de keus. Maar denk er in ieder geval over na! Realiseer je dat je wel moet kiezen wat je wanneer wil. Laat je niet overvallen door het gemis als het te laat is.
Persoonlijk word ik op mijn sterfbed liever omringd door een liefhebbende familie dan door diploma's en herinneringen aan mijn fabuleuze werkzame leven. Dixi. :P
maandag 22 augustus 2011
Even serieus 2: 'Komt dit ooit nog goed?'
vroeg ik me af toen ik met 39 weken de indrukwekkende 'taille' omvang van 100cm had bereikt. Ter vergelijking, vorig jaar was die gemiddeld 65 cm...
Iets stelliger was mijn jongere broer in zijn mening. 'Dit komt nooit meer goed, hè?' zei hij tegen mijn moeder nadat hij me één dag na de bevalling had gezien. 'Ze blijft nu zeker zo dik.' Dat was trouwens niet zijn enige misvatting rond het proces van de reproductie. Hij geloofde namelijk ook dat de onderkant van iedere vrouw die een kind heeft voortgebracht onherroepelijk zou veranderen in de beruchte 'tovenaarsmouw'.
Hij had eigenlijk verwacht dat mijn buik als een elastiekje weer terug in vorm zou veren op het moment dat de baby eruit was. Tot op zekere hoogte deed het dat ook, maar je moet wel rekening houden met het feit dat het elastiekje maandenlang was uitgerekt. Het is niet alsof je in je in je zwangerschapskleding het ziekenhuis in waggelt en er in je jeans weer uit huppelt.
Aan de ene kant hoop je natuurlijk dat je zo snel mogelijk en met zo min mogelijk moeite je oude figuur weer terugkrijgt en kan het niet hard genoeg gaan, aan de andere kant is het verbazingwekkend hoe snel het gaat. Een week na de geboorte kon je bij mij al niet meer zien dat er net een baby van 7,5 pond ingezeten had.
Mooi was echter anders; je aantrekkelijkheidsfactor een week na de bevalling is toch wel beneden peil. Ik kon slechter lopen dan vlak voor de bevalling vanwege een stuk of tien hechtingen en een gevoel alsof mijn bekken was overreden door een lijnbus. Daarvan herstellen was nog het zwaarst. Je kunt natuurlijk paracetamol blijven slikken, maar na dag twee zei dr. E dat ik daar maar eens mee moest stoppen. Mijn buik had een heel maffe structuur met die verzwakte buikspieren, en voelde onnatuurlijk zacht, waardoor E er gefascineerd in bleef porren. Heel charmant. Mijn voormalig ivoren perzikhuidje moest ik al vanaf maand twee in de zwangerschap betreuren; hoewel ik nu een aanzienlijk grotere cupmaat heb, was het toch fijner geweest als dat iets geleidelijker was gegaan.
De verloskundige gaf me met 36 weken nog hoop voor mijn buik: ze vertelde dat de kans klein was dat ik daar nog striae zou krijgen in dat stadium. Maar helaas, het zag er twee weken later uit alsof ik met een tijger geworsteld had. Toch jammer, maar, zoals mijn vriendinnen me er fijntjes op attendeerden, het was toch echt een gevalletje 'Eigen schuld, dikke bult.'
Het goede nieuws is dat ik, nu Aurora drie maanden is, weer volledig in shape ben. De littekens blijven nog wel een jaar zichtbaar, maar ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld. Het feit dat de tenondergang en wederopbouw van mijn lichaam precies zo verliepen als ik me had voorgesteld zegt ook wel iets over de invloed van je mentaliteit. Na twee weken heb ik mezelf de maat genomen en een plan opgesteld om mijn conditie en spierspanning weer op peil te krijgen, en dat is uitstekend gelukt, al zeg ik het zelf.
Dus dames, wanneer je gezond bent en de tijd neemt om aan jezelf te werken en jezelf goed te verzorgen kan je gewoon verwachten dat het weer goedkomt na een zwangerschap.* Niet bang zijn.
* Vooropgesteld dat je normaal blijft eten. Als je je regelmatig te buiten gaat aan koek, frituur, chocola, pizza en/of ijs 'omdat de baby daar trek in heeft' kan ik niets garanderen, hè. ;)
Iets stelliger was mijn jongere broer in zijn mening. 'Dit komt nooit meer goed, hè?' zei hij tegen mijn moeder nadat hij me één dag na de bevalling had gezien. 'Ze blijft nu zeker zo dik.' Dat was trouwens niet zijn enige misvatting rond het proces van de reproductie. Hij geloofde namelijk ook dat de onderkant van iedere vrouw die een kind heeft voortgebracht onherroepelijk zou veranderen in de beruchte 'tovenaarsmouw'.
Hij had eigenlijk verwacht dat mijn buik als een elastiekje weer terug in vorm zou veren op het moment dat de baby eruit was. Tot op zekere hoogte deed het dat ook, maar je moet wel rekening houden met het feit dat het elastiekje maandenlang was uitgerekt. Het is niet alsof je in je in je zwangerschapskleding het ziekenhuis in waggelt en er in je jeans weer uit huppelt.
Aan de ene kant hoop je natuurlijk dat je zo snel mogelijk en met zo min mogelijk moeite je oude figuur weer terugkrijgt en kan het niet hard genoeg gaan, aan de andere kant is het verbazingwekkend hoe snel het gaat. Een week na de geboorte kon je bij mij al niet meer zien dat er net een baby van 7,5 pond ingezeten had.
Mooi was echter anders; je aantrekkelijkheidsfactor een week na de bevalling is toch wel beneden peil. Ik kon slechter lopen dan vlak voor de bevalling vanwege een stuk of tien hechtingen en een gevoel alsof mijn bekken was overreden door een lijnbus. Daarvan herstellen was nog het zwaarst. Je kunt natuurlijk paracetamol blijven slikken, maar na dag twee zei dr. E dat ik daar maar eens mee moest stoppen. Mijn buik had een heel maffe structuur met die verzwakte buikspieren, en voelde onnatuurlijk zacht, waardoor E er gefascineerd in bleef porren. Heel charmant. Mijn voormalig ivoren perzikhuidje moest ik al vanaf maand twee in de zwangerschap betreuren; hoewel ik nu een aanzienlijk grotere cupmaat heb, was het toch fijner geweest als dat iets geleidelijker was gegaan.
De verloskundige gaf me met 36 weken nog hoop voor mijn buik: ze vertelde dat de kans klein was dat ik daar nog striae zou krijgen in dat stadium. Maar helaas, het zag er twee weken later uit alsof ik met een tijger geworsteld had. Toch jammer, maar, zoals mijn vriendinnen me er fijntjes op attendeerden, het was toch echt een gevalletje 'Eigen schuld, dikke bult.'
Het goede nieuws is dat ik, nu Aurora drie maanden is, weer volledig in shape ben. De littekens blijven nog wel een jaar zichtbaar, maar ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld. Het feit dat de tenondergang en wederopbouw van mijn lichaam precies zo verliepen als ik me had voorgesteld zegt ook wel iets over de invloed van je mentaliteit. Na twee weken heb ik mezelf de maat genomen en een plan opgesteld om mijn conditie en spierspanning weer op peil te krijgen, en dat is uitstekend gelukt, al zeg ik het zelf.
Dus dames, wanneer je gezond bent en de tijd neemt om aan jezelf te werken en jezelf goed te verzorgen kan je gewoon verwachten dat het weer goedkomt na een zwangerschap.* Niet bang zijn.
* Vooropgesteld dat je normaal blijft eten. Als je je regelmatig te buiten gaat aan koek, frituur, chocola, pizza en/of ijs 'omdat de baby daar trek in heeft' kan ik niets garanderen, hè. ;)
Abonneren op:
Posts (Atom)